Veel beleidsmakers en winkeliers zijn opgegroeid in een tijd waarin de binnenstad synoniem stond voor "shoppen" (jaren '70 tot '00). Een straat zónder etalages en rinkelende kassa's voelt voor hen intuïtief als een mislukking of vergane glorie, in plaats van een logische economische evolutie.

De angst voor het dode straat effect

Ondernemers- en winkeliersverenigingen zijn tegen de verwoning van winkelstraten. Zodra winkelpuien veranderen in woningen met dichte gordijnen of afgeplakte ramen, verminderd dat de aantrekkelijkheid van de straat. Consumenten draaien zich om zodra een straat minder winkels biedt, wat de overgebleven winkeliers direct omzet kost.

Verlies van de ontmoetingsfunctie

Winkels en horeca zorgen voor sociale controle, levendigheid en reuring. Een woonstraat is overdag stil omdat de bewoners werken of binnen zitten. Voor een gemeente voelt transformatie daarom soms als het opgeven van de publieke huiskamer van de stad.

Kernwinkelgebied en compacte binnenstad

Hoewel de nostalgie groot is, dwingt de realiteit gemeenten tot een nieuwe visie. Er wordt nu vaak gekozen voor een compacte binnenstad strategie.